Hoy, simplemente quería daros a conocer esta maravillosa performance de la mas que fabulosa canción ''Hapiness is a warm gun'' de John Lenon, hecha por Pipilotti Rist. ''I'm not the girl who misses much''.

http://www.youtube.com/watch?v=CsC8FKNE8fg

Porque enseñar los pechos te hace sentirte cool.

V.O.:

http://www.youtube.com/watch?v=qE2Vdcv9Q_o&feature=related

Porque la mar recoge los sentimientos que en la orilla desechamos.

Se puede querer más de lo que se espera.

Se puede querer más de lo que se espera. Nunca pensaría que me podrías revolver el estomago como un puñetazo de los buenos buenos ricos ricos, ni que sintiese tan fuerte que tuviese que llorar hasta sangrar para que mis sentimientos más diferentes e inconfesables escapen, diferentes pues no es que sean raros, inconfesables pues nunca tendrás la absoluta certeza de que me dirija a ti. Si yo nunca lo pensaría, tu menos. Se que esperas que te explique muchas cosas que crees que tengo y siento necesitar explicarte, pero no hay explicación que valga a tu belleza expresada en un lienzo, pues la belleza no depende de nada cognitivo, no hay sentido que detecte la belleza, ni vista, ni oído, ni gusto, ni olfato, ni tacto, ni cerebro o computadora que la procese, solo el corazón te detecta, mi corazón te detecta y tendría que arrancármelo para que entendieses y pudiese explicarte lo que siento, el corazón es el único lienzo que nos da la naturaleza para mostrar como tu ácido me corroe, se que quieres que te explique algo, pero no lo haré, las palabras sobran cuando los actos lo dicen todo, y que así sea, quiero bañarme en el océano de tu lejanía, hasta que este se consuma como una cerilla desprende ese humo gris como la rutina y de olor detestable, mas es humo de esperanza, sobras de la síntesis de lo verde que a todos nos une, no tengo nada que explicarte, ni nada con lo que ir punto por punto, pues prefiero ir paso a paso en el camino de amarte, como semejante, como realmente deberíamos amarnos todos, y caminar de la mano. No se si ese llanto me asusta o me atrae, pero no se que es lo que tienes y traes que dormiría una noche bajo las escaleras de la que precisamente no es ni quiere ser una princesa, a cambio de toda mi vida, mas la vida no es cuento pero hay demasiados que viven de ellos, quiero dormir bajo la escalera de esa que quiere ser una misma y actuar como su corazón le pida sin manchar la vida de nadie de lo mas oscuro que la existencia nos pudo otorgar, no es ni el color negro, ni la oscuridad, ni lo oculto, ni lo que todos vemos justo antes de dormir, si no el mal, el mal que todos deberíamos querer eliminar de nuestra hermosa alma, hasta que quede limpia, ni blanca, ni llena de claridad, ni llena de nubes, ni de eso que entra por la ventana del vago cada mañana para despertarme, si no limpia, llena de bondad sin color, olor, tato, gusto o formas. Se puede querer más de lo que se espera y yo no se como quieres que te quiera, mas si se como quiero quererte, mi semejante, mi semejante belleza, y me encantaría que me quieras como quieres quererte a ti misma, o como desearías que todo el mundo se quisiese, y no que me quieras como esa novia de la adolescencia, ni esa tontería de un poco mucho demasiado poco mucho largo indefinible tiempo, si no que me quieras como me quiero a mi mismo, y no como quieres a quien crees que van dirigidas estas palabras, si no a ti, a quien realmente va dirigido este derroche de sinceridad, porque esto ya no es ni lírica, ni prosa, es un ensayo femenino, es una mujer, eso que te gusta por fuera, eso que eliges cuando te rindes a lo menos profundo de toda tu existencia, elígeme como una energía para intentar destapar tu sonrisa y alimentarla, para enterrarla cuando muera, y para trazar un camino detrás de ti, a donde quiera que tan lejos en la eternidad te vayas. Creo que cada vez tengo menos que explicar y paradójicamente tú más que preguntar, soy un inculto y por eso pongo tildes azarosas para que mañana tú si eres tan lista como se que eres, tan lista como para que realmente te deas por aludida aunque no quieras aceptarlo pues todo es mas fácil si yo me agarro a mi pichoncito y tu al tuyo aunque tengan mas en común de lo que te piensas, me corrijas. Entiéndeme, porque es difícil querer más de lo que se espera a quien menos te lo esperas y menos se espera que tú le quieras. Me encanta poder mirarte directamente a esos ojitos sinceros.

Solo hablo de ti.

Quiesera ser los ojos de ella, solo para verte cuando te mira desnuda. No son celos, es egoismo, amor a tu belleza blanca. Solo hablo de coca. De polvo lesbico en la nuca de la luna en cuarto menguante. Si tildo el amor, acentuo mi odio, aludiendo al sabio que un dia brillo, cegados solo por el fuego que encierran, teniendo de opuestos lo que yo de santo ahogo el lamento en indiferencia, en espanto.

Mors . Buscando la tonteria mas grafica encontre la prolongacion de mi propia ignorancia, ¿El plagio o la sabiduria?

Amor

Wrong

Way

Caminho errado.

Entrevista a Ignacio Vilar

ID: Poderías falarnos sobre as túas actividades en galego anteriores a esta e cine en galego anterior ao teu que che influíra.

IV:Todo o que fixen ata agora o fixen en galego. Fago documentais, series de documentais para televisión, por exemplo a vangarda histórica galega sobre os pintores galegos máis importantes, Laxeiro, Colmeiro, trece capítulos. Despois fixen tres longametraxes, Ilegal, o segundo un bosque de música, sobre Luar na Lubre, e Pradolongo. Pradolongo está gravado en galego de Valdeorras porque a historia o requería. Despois a película que máis me influíu e o director que é o meu referente é Chano Piñeiro e Sempre Xonxa que ademais por casualidade está rodada en Valdeorras no concello de Petín, eu son de Petín. Vouvos contar unha anecdota; eu buscaba unha cociña importante, unha cociña dunha casa de aldea que non estivese en ruínas, estiven un mes buscando por toda a zona de Valdeorras e atopei unha e resulta que esa cociña era a mesma na que gravara Sempre Xonxa Chano Piñeiro en 1987. Cando Chano Piñeiro rodou Sempre Xonxa todo o equipò técnicp era de fóra o único galego que había era el. En Pradolongo o 98% do equipo técnico é galego e o equipo artístico 100% galego.

Id:¿Que relación ten a situación espacial da película coa túa vida xa sexa actual anterior ou posterior, se é que a ten, claro?

IV:Espacial queres dicir de onde son?

Id:Onde está situada?

IV:Depende, se falo de Laxeiro teño que ir a Lalín, ou de Colmeiro teño que ir a Prado, que está preto de Silleda. Depende da historia que contes por exemplo, Ilegal que é unha historia que trata de polisóns que chegan a Galiza e rodeina en Vigo porque é onde chegan os barcos. Anteriormente fixen un documental que se titula Polisóns nos que descubrín a cantidade de polisóns que chegan a Vigo nos barcos de madeira que chegan de Africa. Entón esa pélicula rodeina en Vigo e unhas secuencias en Santiago. Un bosque de música (De Luar na Lubre) unha parte está rodada no bosque dos Teixos, un dos poucos que quedan en Europa. O teixo é unha árbore milenaria e impresonante e a min a música de luar na lubre levávame ao bosque, por eso se chama Un bosque de música. Entón rodamos unha parte en Valdeorras e outra na Coruña porque Luar na lubre son da Coruña, e Pradolongo era unha historia que tiña que contar en Valdeorras porque a historia que conta Pradolongo ten moito que ver con Valdeorras xa que eu falo sempre de que é unha historia local pero universal porque fala de amor e amizade e da relación coa natureza.

Sigue lendo...


Id:¿Esta película e as súas distintas situacións que teñen de real e que teñen de ficticio?

IV:Non, esta é unha película de ficción, pero a ficción está baseada na realidade. Quen aos 18 anos, que é a idade dos protagonistas, non tivo un desencontro de amor?. Quen non ten diferenzas cun amigo pola clase social e mais está a rapaza polo medio, ben iso vivímolo todos, é eterno. Mais Pradolongo fala da industria e o choque coa natureza, neste caso a gandería ecoloxica por exmeplo en Valdeorras o ouro negro é a lousa, pero a lousa crea un impacto ambiental moi grande e sobretodo visual. Ben, esta película fala sobre se a lousa e a gandería son compatibles.

Id: ¿Por que na presentación usaches a expresión "capital 100% galego" para falar da financiación da película?

IV:Porque rodar en Galego é moi difícil.Normalmente o presuposto é 50% galego e 50% de fóra. Ao rodar en galego, Madrid non quere saber nada, entón o final tivemos que facer a película 100% ata de financiación. O máis difícil desta película foi a financiación porque rodar en galego é un risco moi grande porque Madrid non quere entender que son catro idiomas os oficiais do Estado.
Id: Pradolongo é unha longametraxe integramente galega o cal quere dicir que queda claro que non buscas a comercialidade...

IV:...pois mira con esta película imos demostrar que se pode facer cine comercial rodado en galego. En Ourense estabamos nunha sala de cine comercial. Debido a que había tanta xente tiveron que desprazar unha película Norteamericana para poñer Pradolongo. En Vigo estamos nos cines Gran Vía e nos Cines Norte. Somos a película máis taquilleira de todas as que hai neste momento, das ofertas que hai a única película Europea é Pradolongo que está rodada en Galego e ten moita máis taquilla que esta película Horton que está arrasando, ben pois temos máis taquilla que esas películas Norteamericanas. Gustaríame demostrar que rodar en Galego pode ser comercial. Para min o cine é contar unha boa historia é indiferente no idioma que rodes e nós como Galegos que imos a contar unha historia en Inglés ou en Castelán.

Id: Que opinas do cine como produto para vender e non como algo co que se estea contento?

IV:Eu creo que é unha mezcla das dúas. Para min hai unha clasificación: a dos franceses, que teñen un cine impresionante e ademais consumen o seu cine, cousa que non facemos nós. Chámanlle Industria Cultural. Por un lado a industria que como toda industria necesita técnica,financiación... e tamén necesita comercialización e cultura porque estamos xogando con sentimentos,emocións, estamos xogando co que somos, estamos xogando con muitos elementos. Entón eu creo que o cine ten que ser esas dúas cousas, cultura e comercialización. Entón poderemos exhibir todas as nosas películas e así que saiban que os galegos podemos contar historias.

Id: Foi díficil a elección de Roberto ou clara e doada? Houbo fortes competencias entre compañeiros?

IV:Sí, sabedes que esta película os seus protagonistas teñen entre 16 e 17 anos a esa idade hai poucos actores e tiven que facer un "casting" por toda a zona de Ourense entre 600 e 700 rapaces, de aí saíron once, a eses once fixémoslles un curso de interpretación de seis meses de aí saíron catro, tres teñen un papel principal e Roberto é o protagonista. Costou moitísimo tomar a decisión pero despois de seis meses xa coñecía a todos e sabía o que podían dar de sí. Roberto, si ides ver a película temos un gran actor galego porque fai un papel impresionante.

Id: Que concellos participaron nesta longametraxe?

IV:Todos os da comarca de Valdeorras. Sen eles sería imposíbel facer esta película, sen axuda dos veciños e veciñas sería imposíbel facer esta película.

Id: Por último, poderíanos recomendar tres das túas películas e directores preferidos do cine mundial?

IV:Recomendaría Easy Rider de Dennis Hopper que é unha película dos anos 60. Os Santos inocentes de Mario Camus e Gatopardo de Luchino Visconti.

Non quere o goberno que vexamos este vídeo?

Hai oito meses que a campaña publicitaria de Amnistía Internacional O poder da túa voz non se pode emitir nas canles nacionais de televisión porque o Ministerio de Industria, Turismo e Comercio obstaculiza a súa emision clasificándoo de ilegal, rexeitando a exención de cómputo publicitario; negando así o carácter de servizo público do anuncio, impedindo a súa emisión gratuíta e clasificándoo como publicidade política. Esta calificación supón que a ilegalidade vaia implícita na emisión do vídeo en calquera canle de televisión (artículo 9. 1c lei 25/1994) e sancionábel como infracción grave (artígo 20.2 da mesma lei). O Goberno di que a campaña de AI non ten carácter de servizo público porque os dereitos humanos non poden defenderse mediante a crítica ou a controversia, pero o problema é que non se critica a ninguén, senón que se enumeran dereitos da Declaración Universal de Dereitos Humanos e indica o que deberían facer estes gobernantes segundo as leis internacionais. A crítica ou denuncia é unha forma habitual, lóxica e necesaria na defensa dos dereitos humanos. E defender os dereitos humanos é un servizo público. O segundo motivo é que debe ser revisada polo ministro de industria, e consiste en dicir que a campaña debe ser calificada como publicidade política e polo tanto prohibida, o cal determina non só que non poida emitirse en TV como publicidade gratuíta, senón algo moito máis grave: que a súa emisión por cualquera emisora de TV poida ser sancionada con multas de até 300.000 euros. Dita calificación supón considerar ilegal a emisión por parte de calquera canle de televisión (artígo 9. 1c lei 25/1994) e sancionábel como infracción grave (artígo 20.2 da mesma lei). Segundo Amnistía Internacional os dereitos humanos son "o consenso básico sobre o que se sustenta toda a legalidade internacional". Por iso, defender os dereitos humanos non ten nin pode ter, en principio, ningunha finalidade política, xa que só se trata de defender as regras do xogo universal que eles mesmos crearon. Non deixes que ninguén cale a túa voz con pobres ameazas.

TODO MEDIO QUE DIFUNDA ESTE VÍDEO PODE SER MULTADO.

"Non son un punki carpinteiro, son un punki sen diñeiro"

Entrevista con Borja Freire López (Puto)

Reunímonos con "Puto" no primeiro recreo na aula de 1º de bacharelato. Se hai alguén sen medo a ser el mesmo ese é Borja. É un rapaz de dezasete anos que lle encanta a música e vén de tradición carpinteira na súa familia. Aburrido de tocar co seu baixo decidiuse a construír un.

MIPE:Por que se che ocorreu construír un baixo?
PUTO:Porque non hai diñeiro, e como na miña familia temos tradición carpinteira trasmitíronme a tradición e cos útiles do taller que hai na casa púxenme a facer un baixo.

M:Tes pensado ser carpinteiro?
P:Non, soamente é un pasatempo. Eu non son un punki carpinteiro son un punki sen diñeiro.

M:¿E dedicarte a facer instrumentos?
P:Non, só é un pasatempo.

M:¿Que nos contas da túa traxectoria musical?
P:No primeiro grupo que estiven foi NESC de Rap, logo ARKA de Punk, e agora estou en BRAINS SPIRED de Hardcore Punk Melódico. Imos participar no certame musical.

M:¿Cando empezaches a escoitar música?
P:Levo escoitando rap desde pequeno, dende os 11 anos, e Punk dende os 13.

M:¿É verdade que a túa afección cara a música empezou cun moniño de xoguete que tocaba o tambor?
P:Si, decidín tocar a guitarra pero era demasiado negado, entón busquei un instrumento con menos cordas que puidese tocar con máis facilidade, logo decidín tocar o baixo.

M:¿Estado civil?
P:Arrimado

M:¿Enfermidades psiquicas?
P:Varias

M:¿Enfermidades físicas?
P:Panza (rí)

M:¿Tes algún sentimento ou tendencia homosexual cara algún membro viril do grupo?
P:(Gargalladas) Soamente cando "tocamos"

M:¿Que curso estás a facer?
P:2º DE BACHARELATO.

M:¿Que tal de notas?
P:"Suficientes" (ríe) pero tecnoloxía gústame e dáseme bastante ben.

M:¿Que sentes ao saber que es precursor nos pelos afro similares ao vello púbico no instituto?
(rímos, el tamén rí)
P:Desde que empecei a deixar que o meu pelo brotase vin como os rizos medraban, deixeinos e logo estendeuse por todo o instituto. Todo o mundo deixou crecer o seu "pelo de polla" (levanta o brazo, emociónase e cáelle unha lágrima mentres ve pasar xente co pelo alborotado, cheo de rizos e mugrientas rastas).

M:¿Levouche moito tempo construír o baixo?
P:Si, porque o construín en ratos libres.

M: Pero, canto?
P: Nin idea; supoño que un mes, máis ou menos.

M: ¿Sacaches pezas do antigo?
P:Si. Aburrínme del e como non tiña diñeiro para un novo, fabriqueino.

M:¿É verdade o que se di que lle estás a construír unha guitarra a Patiño?
P: Si, estoulle facendo unha estilo "Dean dimefromhell". Tamén lle estou facendo unha a Juan Soriano (Brains Spired), á que chamamos peneguitar.

Despedímonos de Borja, quedando así pendente unha "roda humana".